Blog

रघुनाथरावांना खात्री होती—त्यांना सगळं कळतं. घर, पैसा, माणसं, नाती…सगळ्याचा अनुभव त्यांच्या खिशात होता.आणि अनुभव म्हणजेच शहाणपण,असं त्यांचं ठाम मत. मुलगा

दिसणं आणि असणं… या दोन गोष्टींच्यामध्ये जरी बारीकसा धागा असला तरी त्यामागची खोली अतोनात मोठी असते. आपण एखाद्या व्यक्तीकडे पाहतो

आपल्याकडे सल्ल्यांचं एक अखंड कारखाना चालू असतो. कुणीही थोडं अडखळलं की आसपासचे सगळे ‘एक्स्पर्ट’ तोंड उघडतात— “हे कर, ते करू

आजच्या काळात एक गोष्ट नेहमी जाणवते—माणसांना मान हवा असतो, आदर हवा असतो, लोकांनी आपल्याकडे बघून “वा!” म्हणावं असं वाटतं. पण

जगात कुणी कुणावर अन्याय करतं, कुणी कुणाला कमी लेखतं, कुणी खोटं बोलून पुढे सरकतं — आणि आपण शांतपणे पाहत राहतो.

रोज बाहेर पडताना आपण एक पिशवी उचलतो – कधी ऑफिसची, कधी शाळेची, कधी भाजीची. पण खरी पिशवी ती नसतेच. खरी

“निंदकाचे घर असावे शेजारी… तेथे चांगले सरवाडे घ्यावे पाणी.”— संत नामदेव “लोक काय म्हणतील?” हे वाक्य आपल्या आयुष्यात सतत कानावर

आपण सगळ्यांशी बोलतो — ऑफिसमध्ये, घरात, मित्रांमध्ये, सोशल मीडियावर.पण स्वतःशी कधी बोलतो का?आरशात पाहून विचारतो का — “तू खरंच ठीक